Foto Moniek - Thursday's True Story

Februari 2005

37 jaar en in de bloei van mijn leven. Met een leuke vriend en omringd door kinderen ben ik “die sterke vrouw”, zoals iedereen me ziet maar ook zoals ik mezelf zie. Ik heb een superleuke en goede baan als HR manager, ben sportinstructrice in de avonduren, moeder en opvangmoeder voor elk kind dat bij me binnenloopt. Een feestbeest in de kinderloze weekenden en daartussen rijd ik regelmatig richting een “vriendin” die me NODIG heeft…Tja daar ben je vriendinnen voor toch?

Pfffff, gelukkig heb ik mijn grote vriend, mijn vader, die me met raad en daad bij staat. Die op zijn scooter heen en weer sjeest met de kids achterop, maar die ook gewoon langskomt omdat ik Moniekie ben. Zijn Moniekie Uniekie, zijn bijzondere dochter, zijn steun en toeverlaat en niet te vergeten zijn biljartmaatje. Maar vooral de moeder van zijn grote geluk; zijn kukel “kleinzoon” Demy. En loyaal als deze lieve, gekrenkte man is, heeft hij ook nog eens bonuskleinkids en ze zijn hem allemaal even lief. Opa zal niemand overslaan of vergeten. Mijn lieve moeder die al jaren ziek is, leeft ook op door al dit moois om haar heen, want er is ook een kleindochter Devi van mijn stoere (klein hart) big bro.

Februari 2005

De vader van mijn liefde Lorenzo overlijdt. Lorenzo wil niet zonder mij naar Aruba en als ik dan toch mee ga, dan gaan de kids ook maar mee. Demy durft niet te vliegen en Jan de vader van mijn kind (Demy) wordt 50 jaar op 12 februari en wil zijn zoon daar graag bij hebben. Natuurlijk pas ik me aan; alles om iedereen blij te zien.

Februari 2005

We zijn terug uit Aruba en ik moet direct weer werken en verder met mijn training voor Miss Fitness, maar dat komt goed. Ik zit erg laag in mijn vetpercentage, mooie lijnen en mijn dikke krullenbos is mooier dan ooit. I’m gonna kill it.

Maar opeens word ik ziek. Niet zomaar ziek maar doodziek. Ik voel het, dit is niet goed, maar ik blijf sterk en probeer te functioneren. Het lukt me niet en ik word zieker en zieker. Ik kan niks meer en verander in een wrak en voordat ik het weet lig ik op intensive care met alle specialisten om mijn bed met hun handen in het haar. Mijn vitale functies vallen uit en in overleg met naaste familie word ik in coma gelegd en volgepompt met prednison als laatste redmiddel. Ik word weken later wakker omdat ze me van de beademing halen. ‘Ze moet het zelf gaan doen’, was de gedachte.

April 2005

Ja, inmiddels is het april en ja ik LEEF! Ik leef met een zuurstoftank, urinezak en een arts naast mijn bed die heel voorzichtig zegt: ‘Monique je bent een “sterke vrouw”. Wij zijn blij dat je er weer bent, maar je moet er rekening mee houden dat je voorlopig moet revalideren. Je moet alles opnieuw leren, dus je zit voorlopig in een rolstoel.’
Uhhh ik dacht het niet. Ik heb gevochten voor mijn leven en voor mijn kids dus bekijk het met je rolstoel.

De rest is history. Binnen no time heb ik met hard knokken, tranen, een lachkik en afzien alles opnieuw geleerd. Praten, lopen, etc. Ik ben me de pleuris geschrokken toen ik voor het eerst weer in spiegel keek (Eerlijk??? Tranen met tuiten!)

Februari 2018

Het is februari 2018. Ik ondervind er nog elke dag de nasleep van, maar weet je, FUCK IT! Ik ben geen Miss Fitness meer, maar nog steeds die lieve moeder, opvangmoeder, dochter, vrouw, collega en vriendin….

IK LEEF❣❣

5 Comments
  1. Linda

    Wat vind ik je een mooi mens! Echt mooi dat je dit kan kan delen! Ik wil ook graag delen maar toch kan ik dat niet..trots op je Mo xx

  2. lianne

    Monique! Wat een verhaal, ik had hier geen idee van. En je bent nog steeds sterk en mooi!!

  3. Marina

    Jeetje Monique, dit wist ik niet. Ik heb je na die nare periode leren kennen en vond en vind je een super aardige sterke vrouw die bereikt wat ze wil. Nou dat klopt dus wel…..wat heb jij moeten knokken. Maar wat kun je trots zijn op jezelf…..en dat je nog maar lang Lief, Mooi, Sterk, Gezond, en Je zelf mag blijven. Dikke kuss😘

  4. grada

    ja. we hebben alles van dicht bij beleefd. en vaak en bij je geweest. jeetje wat hebben we ook wat af gejankt. en maar hopen dat je er weer bovenop komt. …..maar je had het geflikt. moon wat waren we weer gelukkig dat je aan het knokken was en kijk nu jaren later waar je staat ik ben strots op je

  5. Marina Grootjans

    Eén woord: RESPECT

Comments are closed.