Eind september 2016: 147,8 kilo.
“Toen ik werd geboren was ik een ieniminie. Twee weken te vroeg en veel te licht, ik kan het me niet eens voorstellen. Als peuter bleek ik een lui kind. Ik wilde maar niet lopen. Ik kan me niet veel van mijn kindertijd herinneren, maar waar de orthopeed en de kinderarts waren in het ziekenhuis weet ik nog precies. Ik bleek een vergroeiing in mijn heupen te hebben. Met veel gips, een bezemsteel, rolstoel en flink wat jaren geduld zou dat wel over gaan. Ondertussen was ik geen ieniminei meer, maar dat zou wel veranderen als ik kon gaan lopen. Toch al wel aan het diëten, zonder me er bewust van te zijn. Je eet wat je moeder je voor zet op die leeftijd.

Gelukkig hadden mijn ouders door dat ze moesten zorgen dat het geestelijk goed met me ging. Ik heb geen trauma van die rolstoel, vind mezelf niet dik of lelijk en weet dat ik echt wel een tof mens ben. Op het arrogante af. Met een goed stel hersens heb je geen super lijf nodig.  Groots en meeslepend zou mijn leven worden. Toegelaten op Dé Gerrit Rietveld academie. Liep er al rond op m’n 15e. Kunst, drugs & rock & roll.  Alleen dat lijf hè, dat kon niet zo veel. Sportief gezien bestond ik niet, had om de maand een longontsteking, griep, etc. en veel vage reumatische klachten. Maar dat gaf niet, mijn lijf was nou eenmaal zo.

Super burgelijke vrouw

Rond mijn 20ste stortte ik helemaal in. Volgens een psychiater omdat ik boos was over mijn kindertijd. Ik denk zelf dat m’n lijf zo in de war was van alles wat ik deed dat het chemisch vast liep. Ik deed dat niet om te vergeten, maar omdat ik alles wat ik ooit zou kunnen met m’n hoofd zou doen. En het leek alsof ik op die manier zo veel meer en sneller kon.  Niet lang daarna leerde ik mijn man kennen. Langzaam veranderde ik in dat wat ik zo verafschuwde. Een super burgerlijke vrouw, heerlijk!  Geen drugs meer, geen alcohol, gestopt met roken en uiteindelijk “mocht” ik zelfs geen koffie meer. Er was nog maar 1 ding groots en meeslepend en dat was mijn lijf.

Natuurlijk heb ik de nodige diëten geprobeerd. Want dat schijnt er nou eenmaal bij te horen met zo een gewicht. Niet dat dat wat uitmaakte want ik heb een goed stel hersens… die arrogantie is nooit verdwenen. Tot die dag in september 2016. Mijn enkels waren dikker dan mijn bovenbenen. Ik voelde me heel erg beroerd en was opeens zo klaar met dat niet werkende lijf. Heel wat onderzoeken gehad. Verbazingwekkend genoeg bleek alles perfect te werken. Suiker, bloeddruk, hart, noem maar op, alles okay! Niet wat iedereen verwachtte!

Maar er moest iets veranderen, dus al dat gewicht moest er af van de doktoren. Op zoek naar een diëtiste en een sportschool was het medicijn. Maar dan wel iets wat bij mij past. Eigenlijk zocht ik iemand die letterlijk en figuurlijk sterk genoeg zou zijn om mij op te vangen. Iemand die dat groots en meeslepend ook bevat. In december 2016 leerde ik Irma kennen en zijn we aan de slag gegaan. We dachten dat het zou gaan om afvallen. Maar na een jaar gaat het eigenlijk meer om sterker en sneller worden, en wat mijn lijf nodig heeft om dat te kunnen. Zou het niet werkende lijf komen omdat ik dat altijd hoorde toen ik klein was? Lui en zwak, daar moet wat aan gebeuren! Regelmatig trainen, rust en goed (genoeg en lekker)eten.

En gewoon doen! Doen wat leuk is om te doen. Doen wat niet leuk is, om er beter in te worden (want dan wordt het wel leuk). En doen wat ik nog nooit heb gedaan, gewoon omdat het kan! Het scheelt net 35 kilo en ik voel me als mens completer. Soms is het wel verdrietig, wat als ik dit had geweten op m’n 20ste? Maar dan bedenk ik me dat ik dan niets zou hebben om naar uit te kijken. Die eerste pull-up, die gaat er komen in 2018 en ik heb er nu al zin in!”